Sharifah Munirah Alatas berkata kedua-dua subjek tersebut akan membantu pelajar memahami dengan lebih baik sejarah negara yang pelbagai dan telah ‘membentuk siapa kita hari ini’.
Munirah, seorang sarjana bebas, berkata sistem kepercayaan umat Islam, Buddha, Hindu dan Bumiputera pribumi — termasuk animisme, pemujaan nenek moyang dan amalan shamanisme — merupakan sebahagian daripada legasi sejarah negara.
“Mengenali ‘yang lain’ ialah jalan ke arah kefahaman dan penerimaan. Tidak memadai sekadar ‘bertoleransi’ terhadap kepelbagaian. Kita mesti meraikannya.
“Oleh itu, kedua-dua subjek ini amat penting dalam memupuk penerimaan,” kata Munirah yang baru dilantik ke Majlis Penasihat Perpaduan Negara bulan lalu.
Beliau menambah, mengenali sejarah lampau sama sekali tidak mengancam Islam sebagai agama Persekutuan atau Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan.
Munirah mencadangkan agar mereka yang berasa terancam oleh kepelbagaian sejarah Malaysia mengkaji sejarah Islam, sambil menyatakan bahawa empayar-empayar Islam pada masa lalu berkembang maju dengan memelihara masyarakat yang berbilang.
Beliau juga berkata rakyat Malaysia boleh memperkukuh semangat patriotisme dengan bersatu menentang sikap tidak bertoleransi agama dan kaum.
Pada Selasa, Perdana Menteri Anwar Ibrahim berkata kerajaan telah mengenal pasti kedua-dua subjek tersebut bagi memastikan mahasiswa memperoleh pemahaman asas tentang sejarah dan perlembagaan Malaysia, tanpa mengira bidang pengajian.
Penyelidik dasar, Helen Ting, menyatakan bahawa ramai yang mempolitikkan Perkara 153 mengenai kedudukan istimewa orang Melayu dan anak negeri Sabah dan Sarawak sebenarnya tidak memahami semangat peruntukan tersebut.
Katanya, Perkara itu juga melindungi kepentingan sah bukan Melayu, yang jarang diakui oleh sebahagian daripada ‘pembelanya’.
Ting turut menyatakan ramai yang terlepas pandang separuh kedua Fasal 1 Perkara 3, yang menyebut bahawa walaupun Islam ialah agama Persekutuan, ‘agama-agama lain boleh diamalkan dengan aman dan harmoni di mana-mana bahagian Persekutuan’.
Kebimbangannya hanyalah sama ada pengetahuan perlembagaan itu akan ditafsir dan diajar dengan betul.
“Diharapkan ia tidak diperalatkan atau diselewengkan untuk tujuan politik atau akibat kejahilan.”
Zaharom Nain, seorang profesor adjung, menyuarakan kebimbangan mengenai versi sejarah yang akan diajar, dengan merujuk kepada kritikan besar terhadap silibus sekolah sedia ada.
Beliau berkata pengajaran sejarah akan memberi manfaat jika bertujuan mendidik, tetapi akan membawa padah jika digunakan untuk ‘propaganda dan indoktrinasi’.
“Jadi, siapa yang mereka bentuk kurikulum sejarah dan siapa yang mengajarnya merupakan isu penting untuk dipertimbangkan, selain membuat dakwaan besar tentang matlamat,” kata Zaharom yang juga pengarah Allianz Centre for Governance, sebuah hab penyelidikan.
Beliau menambah bahawa pemahaman kritis terhadap perlembagaan dan sejarah negara adalah penting dan lebih utama daripada sekadar pemindahan ‘pengetahuan’ yang “diluluskan secara rasmi”.
“Idea ini perlu difikirkan secara menyeluruh; jika tidak, secara jujurnya, ia akan menjadi usaha separuh masak yang kemungkinan besar akan membosankan pelajar.”