Pada pelancaran Laporan Rasisme Malaysia 2025, penyelaras projek Pusat Komas, B Yogavelan, berkata angka itu menunjukkan peningkatan ketara berbanding 73 kes yang dilaporkan pada 2024.

Laporan tersebut membahagikan insiden perkauman kepada tiga kategori utama bagi mencerminkan bagaimana ia berlaku dalam masyarakat: persekitaran sosial, wacana awam dan dasar, serta Parlimen.

Daripada 107 kes, sebanyak 45 direkodkan dalam wacana awam dan dasar, 43 di Parlimen, dan 19 dalam persekitaran sosial.

“Seperti yang dapat dilihat, insiden dalam persekitaran sosial adalah paling rendah. Parlimen dan wacana awam menunjukkan peningkatan yang ketara,” katanya pada majlis pelancaran laporan itu.

Dalam laporannya, Pusat Komas berkata kes berkaitan wacana awam kekal konsisten sepanjang tahun, manakala kes dalam persekitaran sosial berkemungkinan kurang dilaporkan disebabkan kekangan pemantauan.

Organisasi itu mendapati bahawa di Parlimen, retorik majoritarianisme kaum dan perbahasan berkaitan Perkara 153 Perlembagaan Persekutuan merupakan penyumbang terbesar dengan 18 insiden.

Perkara 153 Perlembagaan Persekutuan memperuntukkan bahawa orang Melayu dan bumiputera Sabah serta Sarawak diberi akses kepada ‘bahagian yang munasabah’ dalam perkhidmatan awam, biasiswa, serta permit dan lesen untuk menjalankan perdagangan atau perniagaan, seperti yang diperkenankan oleh Yang di-Pertuan Agong.

Ini diikuti retorik xenofobia (sembilan insiden), retorik agama dan menimbulkan ketakutan (lapan), isu bahasa dan dipinggirkan (enam), serta memperalatkan isu Palestin dan rumah ibadat (satu).

Pusat Komas menggesa penubuhan suruhanjaya keharmonian nasional yang bebas bagi menangani pertikaian kaum dan agama, selain reformasi institusi yang lebih menyeluruh.

Analisisnya terhadap Belanjawan Persekutuan 2026 pula mendapati terdapat peralihan ke arah bantuan berasaskan keperluan melalui program bersasar dan universal seperti Sumbangan Tunai Rahmah, Sumbangan Asas Rahmah dan skim BUDI95.

Bagaimanapun, laporan itu menyatakan peruntukan berasaskan kaum masih wujud dalam hasil dasar melalui ‘keutamaan secara de facto’ kepada kaum tertentu walaupun terdapat mekanisme pembiayaan universal.

Ia mencadangkan Malaysia beralih sepenuhnya kepada model berasaskan keperluan, dengan menyatakan pendekatan itu dapat memastikan bantuan sampai kepada golongan yang paling memerlukan tanpa meningkatkan perpecahan kaum.